Samorządowe Przedszkole nr 44 w Krakowie

Logopedia

Szanowni Rodzice!

Serdecznie zapraszam do kącika logopedycznego.

Znajdą tu Państwo: porady, artykuły dotyczące rozwoju mowy dziecka, ciekawostki z dziedziny logopedii, a także propozycje ćwiczeń i zabaw usprawniających i wspomagających wymowę.

Mowa odgrywa ważną rolę w kontaktach społecznych człowieka z innymi ludźmi. Wady wymowy powodują szereg problemów w komunikacji, co ma negatywne znaczenie dla funkcjonowania dziecka w społeczeństwie. Szczególne znaczenie w rozwoju mowy przypada na okres pierwszych pięciu – sześciu lat życia. Wówczas to pojawiają się zmiany prowadzące do osiągnięcia umiejętności posługiwania się mową.

Terapia logopedyczna ma więc niwelować wszelkie nieprawidłowości językowe, a tym samym pomóc dziecku w integracji z rówieśnikami. W większości sytuacji same ćwiczenia z logopedą to za mało, aby pobudzić u dziecka prawidłowy rozwój mowy. Konieczne jest regularne kontynuowanie ćwiczeń logopedycznych również w domu. Wówczas następuje utrwalanie i rozwój umiejętności, które dziecko nabyło podczas pracy z logopedą. Dziecko uczy się mowy przede wszystkim w naturalnych sytuacjach, podczas wykonywania codziennych czynności, obserwacji otoczenia i nawiązywania kontaktu z innymi osobami. Podstawą sukcesu jest zatem postawa rodzica wobec terapii dziecka, rozumienie jej celu, kontakt z terapeutą, a także kontynuacja ćwiczeń w domu.

Logopeda mgr Urszula Herok-Musialik

KIEDY DO LOGOPEDY?

Jeżeli wymowa Waszego dziecka budzi wątpliwości ,

nie bagatelizujcie tego problemu.

         MAMY PROBLEM, GDY:

  • sześciolatek nadal nie wymawia sz, w miejsce głosek „szumiących” [sz], [ż/rz],   [cz], [dż]wstawia „syczące” [s], [z], [c], [dz], np. safa – szafa, kosyk – koszyk, cołg –    czołg, moze – morze, a zamiast rower – mówi lowel, musi odwiedzać regularnie      gabinet logopedyczny. Wymienione trudności mogą wynikać z niesprawnego    aparatu mowy (słabe mięśnie języka) lub z zaburzeń w czuciu ułożenia narządów        biorących udział w mówieniu (wielu pierwszoklasistów nie wie, co dzieje się z ich           językiem, jeśli na niego nie patrzą);
  • dziecko ma ciągle otwartą buzię, jest to objaw zaburzonego sposobu oddychania. Fizjologicznie powinniśmy oddychać przez nos. Prawidłowy tor oddechowy wymusza pionizację języka, niezbędną do wymawiania niektórych głosek (dźwięki „szumiące”, [r]). Osoby z nawykowym oddychaniem przez usta ze względu na nieprawidłową, dolną pozycję języka często wysuwają go między zęby, deformując brzmienie wielu głosek. Mówimy wtedy o seplenieniu. Niestety jest to wada trudna do korekcji. Dodatkowo pogłębia się, gdy dzieci zaczynają tracić zęby mleczne. Deformacja dowolnej głoski zawsze jest wskazaniem do terapii logopedycznej.
  • dziecko ma wadę zgryzu w wyniku problemów z oddychaniem, logopedzi będą wspierać leczenie ortodontyczne;
  • dziecko ma kłopoty koncentracją, to także może być skutek złego oddychania, niedotlenienia i niedożywienia mózgu;
  • za trudności oddechowe odpowiada przerost trzeciego migdała, ucisk na trąbki słuchowe może spowodować upośledzenie słuchu, w konsekwencji – niedoskonałości w mówieniu i odbiorze mowy;
  • dziecko ma problemy z rozumieniem poleceń, skupieniem uwagi na wypowiedzi nauczyciela, zapamiętywaniem dłuższych przekazów, mamy do czynienia z nieprawidłowym działaniem analizatora słuchowego lub późniejszym kształtowaniem się tzw. słuchu fonemowego, odpowiedzialnego za różnicowanie głosek. Wielokrotnie jest to przyczyna wad wymowy, opóźnionego rozwoju mowy,                  w konsekwencji – trudności szkolnych .

          WAŻNE!

Jeśli występuje u dziecka choć jedna z przedstawionych sytuacji, oznacza to, że dziecko ma problem związany z nieprawidłową wymową.  Mają na to wpływ różne czynniki: rozwój psychofizyczny dziecka, uwarunkowania środowiskowe, predyspozycje genetyczne. Istnieją pewne opóźnienia, które pod wpływem stymulacji rodziców czy przedszkola normują się samoistnie. Jednak powszechne jest zjawisko, że do gabinetów logopedycznych dzieci zgłaszane są zbyt późno.

           PRZYCZYNY WAD WYMOWY:

  • niedostateczna sprawność języka;
  • jego budowa anatomiczna (np. zbyt krótkie wędzidełko);
  • obniżony poziom słuchu;
  • słaba zdolność koncentracji uwagi na dźwiękach mowy;
  • opóźniony rozwój ruchowy;
  • niepełnosprawność intelektualna;
  • i nieprawidłowe wzorce wymowy z otoczenia dziecka.

Ciekawostki

Zadania

MAMO, TATO POBAW SIĘ ZE MNĄ!

 

GIMNASTYKA BUZII JĘZYKA:

  • parsknięcie (naśladowanie konia) – wykonuj je przy zamkniętych wargach i lekko zaciśniętych zębach. To najlepszy rozluźniający aparat mowy przerywnik, więc parsknij sobie po każdej serii ćwiczeń;
  • kilka razy szeroko otwórz i zamknij usta, układając je w pozycji poszczególnych samogłosek (najlepiej w kolejności „a”, „o”, „u”, „e”, „i”, „y”.Na razie rób to bezdźwięcznie. Pamiętaj o parsknięciu;
  • lekko otwórz usta, dolną szczęką zataczaj w poziomie jak najrówniejsze koła10 razy w jedną i 10 w drugą stronę (powinieneś wyglądać jak krową przeżuwająca trawę).
  • podobne okręgi tym razem zataczaj w pionie;
  • wysuwaj szczękę na przemian daleko do przodu i do tyłu;
  • zaciśnij zęby, układaj usta na przemian w szeroki uśmiech i wąziutki „dzióbek”;
  • zaciśnij zęby, ustami stulonymi w dzióbek staraj się dotknąć na przemian ucha lewego i prawego.

 


 

ĆWICZENIA JĘZYKA:

  • dotykamy palcem lub zimną łyżeczką podniebienia tuż za górnymi zębami, nazywając je „zaczarowanym miejscem”, „parkingiem” itp.,w którym język (krasnoludek, samochód) powinien przebywać, gdy mamy zamkniętą buzię;
  • przytrzymywanie czubkiem języka przy podniebieniu rodzynek, pastylek pudrowych, cukierków halls (z wgłębieniem w środku) itp.;
  • zlizywanie nutelli, mleka w proszku itp. z podniebienia przy szeroko otwartych ustach;
  • język malarzem –dzieci naśladują malarza, który pędzlem maluje obrazy. Język to pędzel. Dziecko czubkiem języka naśladują malowanie różnych wzorów: kropek, kółek, linii, kwadratów, trójkątów. Za każdym razem moczą pędzel w farbie (dotykanie czubkiem języka wałka dziąsłowego, malują wzór, płuczą pędzel (oblizywanie językiem dolnych dziąseł od wewnętrznej strony);
  • karuzela – dzieci lubią kręcić się w koło, twój język także. Włóż język między wargi a dziąsła i zakręć nim raz w prawą, raz w lewą stronę;
  • słoń – ma długą trąbę i potrafi nią wszędzie dosięgnąć. Ciekawe czy potrafisz dosięgnąć językiem do ostatniego zęba na górze i na dole, z prawej i lewej strony;
  • wahadełko – kierowanie czubka języka w kąciki ust;
  • młotek – wbijamy gwoździe w ścianę. Spróbuj zamienić język w młotek i uderzaj o dziąsła tuż za górnymi zębami, naśladując wbijanie gwoździa;
  • masaż podniebienia –język jest masażystą i masuje podniebienie od zębów w stronę gardła i z powrotem;

 


 

NAŚLADOWANIE RÓŻNYCH ZWIERZĄT:

  • ”krokodyl” – szerokie otwieranie buzi, wysuwanie żuchwy do przodu, naśladowanie „kłapania paszczą „krowa” – naśladowanie przeżuwania trawy, „zły pies” – zagryzanie górnymi siekaczami dolnej wargi, udawanie warczenia psa „wyjący pies” – naśladowanie wycia psa do księżyca (a-u, a-u), „konik” – kląskanie czubkiem języka o wałek dziąsłowy, -„żabki” – robienie z buzi dużego balonu, naciskanie lekko paluszkami na policzki, stopniowe wypuszczanie powietrza, „króliczek” – próby utrzymywania kredki między górną wargą a nosem.

 


 

ĆWICZENIA WARG:

  • chcemy pocałować mamę, ale ona jest daleko – posyłamy całuski;
  • balonik – nadymanie policzków, usta ściągnięte (dla urozmaicenia bawimy się w baloniki, które „pękają” przekłute palcami); z
  • męczony konik – parskanie wargami;
  • kto silniejszy? – napinanie warg w pozycji rozciągniętej. Dwie osoby siedzące naprzeciw siebie trzymają ustami kartkę papieru i każdy ciągnie w swoją stronę. Uwaga – dajmy dziecku szansę wygrania zawodów;
  • świnka – wysuwanie obu warg do przodu, udając ryjek świnki;
  • wąsy – wysuwanie warg jak przy wymawianiu u, położenie na górnej wardze słomki lub ołówka i próby jak najdłuższego utrzymania;
  • drzwi do domu – buzia to domek krasnoludka, a wargi to drzwi do domku. Pokaż jak wargi ściągnięte do przodu, otwierają się i zamykają;
  • straż pożarna -wyraźne wymawianie samogłosek w parach: e -o, u-a;

 


 

ĆWICZENIA ODDECHOWE:

  • dmuchanie na wiatraczki, piłeczki pingpongowe – ćwiczymy siłę wydechu;
  • dmuchanie na papierowe zabawki zawieszone na nitce. Dmuchanie na różne zabawki pływające w wodzie;
  • zdmuchiwanie papierków, waty z gładkiej powierzchni a następnie z powierzchni chropowatej;
  • dmuchanie na paseczki papieru – zabawy z wiatrem (wicherek, wiatr, huragan – różna siła dmuchania);
  • przenoszenie za pomocą słomki kawałków papieru (poprzez zasysanie)  z jednego miejsca do drugiego, można przenosić różne rzeczy, które się dają podnieść np. zaschnięte listki;
  • bulgotanie wodą w kubeczku przez słomkę;
  • zdmuchiwanie świecy – mocnym zdmuchnięciem, lub lekkie dmuchanie, aby płomień tylko drgał;
  • utrzymywanie oddechem bardzo lekkich przedmiotów w powietrzu np. bańki, piórka;
  • wąchanie, potem mocne kichnięcie;
  • puszczanie baniek mydlanych, nadmuchiwanie balonów, dmuchanie w grające zabawki: flet, gwizdek, harmonijka.

Wierszyki